ALEMLERİN EFENDİSİNİN ÖZLEDİĞİ İNSAN(Hz.Bilali Habeş)
ALEMLERİN EFENDİSİNİN
ÖZLEDİĞİ İNSAN(Bunca ayrılık yetmedi mi
ya Bilal”)
“Bunca ayrılık yetmedi
mi ya Bilal”
Peygamberimizin vefatından sonra ayrılık acısına tahammül edemeyerek
bir daha ezan okuyamadı. Resulullah’a olan muhabbetiyle her gün yanıp
tutuşuyor gözyaşı döküyordu. Sonra da Medine’de kalmaya tahammül edemediği için
zamanın halifesi olan Hz. Ebû Bekir’den izin alıp Şam’a gitmeye
karar verdi. Böylece Şam’a gidip yerleşti. Hz. Ömer’in hilafetine kadar
da orda kaldı
Bir gece rüyasında Resulullah Efendimizi gördü. Sevgili
peygamberimiz kendisine sitem ettiler: “Bunca ayrılık yetmedi mi ya Bilal!
Hâla beni ziyaret etmeyecek misin?” Hz. Bilal’ın zavallı yüreği duracak
hale geldi. Heyecan ve ter içinde uyandı. Hemen hazırlığa başladı.
Şafak sökerken ince uzun ve garip deveciyle; mübarek Medine yollarına
düştü. Biricik efendisine yaklaştıkça havayı kokluyor taşları toprakları okşuyor ve
göz yaşı döküyordu. Issız çölleri yara yara Medine’ye ulaştı.
Ona
rastlayanlar selam veriyorlardı. Sonra da yanındakilere diyorlardı ki: “İşte Bilal
Bilal-ı Habeşî! İşte Hazreti Peygamberin müezzini! Bu dünyaya onun gibi
ezan okuyan gelmemiştir.” Fakat o hiçbirini duymuyor görmüyordu. Sanki çok
kuvvetli bir mıknatıs onu kendisine çekiyordu. Peygamber Efendimizin mübarek kabrine
doğru ilerledi. Yüce makama erişirken Kur’an-ı Kerim okudu en sonunda
sevgilisinin kabrinin yanına varınca bayılarak yıkıldı.
Ayıldığı zaman başucunda sevgilisinin
sevgili torunları Hasan ve Hüseyin hazretleri saçlarını okşuyordu. Sanki dünyalar
onun oldu. Sarıldılar kucaklaştılar ağlaştılar. Hz. Bilal “Yavrularım! Ne kadar
da dedeniz Hz. Resulullah gibi kokuyorsunuz.” dedi.
Hz. Hasan sordu:
“Dedemiz seni de çok severdi. Acaba O’nun hatırı için bir
şey istesek yapar mısın?” Hz. Bilal çok şaşırdı; “Bu ne
biçim söz? Bu köleniz ne emrederseniz yerine getirir.” Hz. Hasan
“ Senden bir defa daha ezan dinlemek istiyoruz. Ricamız sadece
buydu.” dedi.
Ertesi sabah Bilal-i Habeşî son ezanını Mescid-i Nebevî’de
okudu. Yanık ve hasret dolu sesiyle: “Allahu Ekber! Allahu Ekber!”
dediği zaman bütün Medine halkı ayağa kalktı. “Eşhedü enlâ ilahe
illallah! Eşhedü enne Muhammeden Resulullah!” deyince kadın-erkek genç-ihtiyar çoluk-çocuk hatta
yatağındaki hastalar bile sokaklara döküldüler Mescid-i Nebevî’ye koştular. Halk o
kadar coştu ki Peygamber Efendimiz yaşıyor sandılar. Vefatında olduğu gibi
gözyaşları sel oldu. O günden beri dünyada bir daha böyle
bir ezan okunmadı. Bilal-i Habeşi hazretleri de bundan sonra ezan
okuyamadı.
641 senesinde Şam’da vefat eyledi. Rabbim şefaatine layık eylesin!
Anasayfa > Genel > Hz Bilal Habeş